ΤΑ ΜΕΓΑΡΑ (1676 – 1897) Τελευταίο.

‘’Και την των συρτών πάτριων άρχησιν θεοσεβώς επετέλεσε’’

                                                             Οι εικόνες είναι από το περιοδικό ΠΑΝΔΩΡΑ

                                         Πηγή εικόνων: http://xantho.lis.upatras.gr/test2_pleias.php?art=39381

Ερώτ.: Κ. Γκίνη στις σελίδες 62 -66 του Βιβλίου ΤΑ ΜΕΓΑΡΑ (1676 – 1897), υπάρχει η αναφορά του συγγραφέα John Calt (1779 – 1839) που βρέθηκε στη πόλη των Μεγάρων το 1809 και εξιστορεί για μια χριστιανική πομπή όπου λάμβαναν μέρος όλοι οι Μεγαρείς (γύρω στους 2000 ανθρώπους) καθώς γινόταν Λιτάνευση αλλά και εμβάπτιση των Ιερών Εικόνων στη παραλία. Ήταν μια πολύ ξεχωριστή Λιτανεία και πολύ χαρακτηριστική(1).   

Στέλ. Γκίνης: Ναι, ήταν η πρώτη φορά που ερχόταν ο John Calt στα Μέγαρα. Όπως αναφέρει ο ίδιος στο βιβλίο του, που το έχει γραψεί σε μορφή επιστολών. Είχε έρθει από τη Σαλαμίνα και προφανώς θα είχε ακούσει για τη Λιτανεία που θα γινόταν για τη φτωχή συγκομιδή. Έμεινε, μάλλον, ένα εικοσιτετράωρο  ίσα-ίσα να παρακολουθήσει το συγκεκριμένο γεγονός. Όμως, χάρη της Λιτανείας, μαθαίνουμε και για το υποτυπώδες σχολείο που λειτουργούσε τότε στα Μέγαρα κάτω από ένα ανοικτό υπόστεγο(2)!  Είναι δε συγκλονιστική η αναφορά του καθώς ταυτίζει εκείνον τον δάσκαλο με τους αρχαίους φιλοσόφους μας.

Ο Calt ήρθε και άλλη φορά στα Μέγαρα, πιθανόν την Τρίτη του Πάσχα, και όπου καταγράφει τον χορό της Τράτας, στο δεύτερο βιβλίο του. Ο John Calt, είναι ο πρώτος εμπεριστατωμένος βιογράφος του Λόρδου Βύρωνα και του ζωγράφου Benjamin West.

Ερώτ.: Κ. Γκίνη έχετε την απόδοση (μετάφραση) στη δημοτική, ενός  άρθρου του περιοδικού ΠΑΝΔΩΡΑ, εκδόσεως του 1861. Ο αρθρογράφος αναφέρει τον θαυμασμό του Γερμανού αρχαιολάτρη και συνοδοιπόρου του για τον χορό της Τράτας, και πως τον ταυτίζει με τον αρχαίο, ομηρικό Κύκλιο χορό, όπως παριστανόταν στην ασπίδα του Αχιλλέα καθώς χορευόταν από τις παρθένες. Επίσης, θαυμάζει ο Γερμανός την ονομασία (Συρτός) του χορού, και έκπληκτος δείχνει στον αρθρογράφο μία σημείωση που έχει αντιγράψει από κάποια βοιωτική επιγραφή: ‘’Και την των συρτών πάτριων άρχησιν θεοσεβώς επετέλεσε’’.

Στέλ. Γκίνης: Σας έχω μιλήσει και παλαιότερα(3) για τον αρχαίο χορό της ΤΡΙΤΑΣ. Ναι, βεβαίως και μαζί με όλα τα ελληνικά όπως: γλώσσα, ήθη και έθιμα, κρατήσαμε ακόμα απαράλακτο ανά τους αιώνες και τον συγκεκριμένο χορό. Όπως καταλαβαίνεται, εμείς οι Μεγαρείς διαφυλάξαμε ζωντανή την αρχαία ελληνική μας κληρονομιά!  

                                                                ΤΕΛΟΣ     

     

Σημειώσεις:

1. ‘’Το χάραμα η πόλη ήταν στο πόδι, άνδρες γυναίκες και παιδιά, μαζί με τους κατοίκους αρκετών γειτονικών χωριών, όλοι μαζί αποτέλεσαν ένα πλήθος δύο χιλιάδων ατόμων! Χωρισμένοι σε τρεις ομάδες, προχωρούσαν πιασμένοι χέρι με χέρι προς την ακτή, οδηγούμενοι από τους Ιερείς και λέγοντας μια προσευχή κατάλληλη για την περίπτωση.    

Η πρώτη ομάδα ονομαζόταν ‘’η συντροφιά του Πατέρα Θεού’’ και μετέφερε μια εικόνα, που υποτίθετο ότι ήταν σκιαγραφημένος. Η δεύτερη ήταν ‘’η ακολουθία του Υιού Θεού’’,

Και η τελευταία του ‘’Αγίου Πνεύματος’’. Η κάθε μια μετέφερε την κατάλληλη εικόνα. Φθάνοντας στη θάλασσα, οι εικόνες βυθίστηκαν στο νερό. Έπειτα η πομπή γύρισε πίσω στο χωριό.’’  (John Calt. Letters from Levant containing views of the state of society, manners opinions, in Greece and the several of the principal island of Archipelaco. London 1813. Μετάφραση Χρυσάνθη Μ. Οικονομοπούλου).       

2.’’ Ένας δάσκαλος, που σαν αρχαίος φιλόσοφος δίδασκε, κάτω από ένα ανοικτό υπόστεγο, δώδεκα ή είκοσι αγόρια, […]’’   (John Calt. Letters from Levant containing views of the state of society, manners opinions, in Greece and the several of the principal island of Archipelaco. London 1813. Μετάφραση Χρυσάνθη Μ. Οικονομοπούλου).      

3. Είχαμε αναρτήσει την Τετάρτη, 19/12/2012, τη συνομιλία που είχαμε με τον Μεγαρέα κ. Στέλιο Γκίνη (ομότιμο καθηγητή μετεωρολογία, πρόεδρο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Μεγάρων, συγγραφέα, αρθρογράφο και μελετητή - ερευνητή της Μεγαρικής ιστορίας) για το χορό της ΤΡΑΤΑΣ και την δική του άποψη πως ήταν ο αρχαίος λατρευτικός χορός  με την ονομασία ΤΡΙΤΑΣ. Μπορείτε να διαβάσετε την συνομιλία στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://tamegara.blogspot.gr/2012/12/blog-post_19.html

ΤΑ ΜΕΓΑΡΑ (1676 – 1897) Μέρος τρίτο.

Το άγαλμα του Διονύσου με τον Σάτυρο που βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο της Ρώμης και είναι σχεδόν πανομοιότυπο με το Μεγαρικό σύμπλεγμα που πήρε στην Αγγλία ο Τζόουνς καθώς παρουσιάζει πάρα πολλές ομοιότητες τόσο στην κίνηση, στο θέμα αλλά και στο Σάτυρο,που ακουμπά ο Βάκχος στους ώμους του... 

Ερώτ.: Κ. Γκίνη στις σελίδες 82 – 84, του συγκεκριμένου βιβλίου υπάρχει μια πολύ τραγική αναφορά του Hughes Thomas Smart που περιηγήθηκε στα Μέγαρα το 1813. Εκεί διαβάζομαι ότι ο H. G. Smart γράφει για κάποιον κ. Τζόουνς, μέλος του Σεντ Τζωνς κολεγίου του Καίμπριτζ, καθώς έκανε μία παράνομη ανασκαφή (νοτιοανατολικά της Ακροπόλεως του Αλκάθοου) και κατά πάσα πιθανότητα να ήταν στο αρχαίο ιερό του Διονύσου, που είχε κτίσει και αφιερώσει στη πόλη των Μεγάρων ο απόγονος του Μελάμποδα, ο ιατρός Πολυίδης(1). Ο Τζόουνς βρίσκει, όπως αναφέρει ακριβώς ο H. G. Smart:  ‘’ένα εξαίσιο μαρμάρινο σύμπλεγμα που παρουσιάζει νεαρό τον Βακχο (Διόνυσο) να στέκεται όρθιος, με το ένα χέρι ακουμπισμένο στους ώμους ενός Φαύνου (Σάτυρο) και το άλλο ακουμπισμένο χαριτωμένα πάνω από το κεφάλι του, ενώ μια κοιμισμένη Αριάδνη είναι θαυμάσια σκαλισμένη μπροστά στο βάθρο.’’ Και συνεχίζει ότι ο Τζόουνς απέσπασε τον Βάκχο από το σύμπλεγμα που τον πήρε μαζί του (σαν το πιο όμορφο και το ενδιαφέρον μέρος) στην περιοδεία του στο Μοριά, ενώ το υπόλοιπο σύμπλεγμα το έστειλε στην Αθήνα για να καταλήξει τελικά όλο το γλυπτικό θαυμάσιο έργο στην Αγγλία.

Το ερώτημα μας είναι, εάν γνωρίζεται που βρίσκεται το αρχαίο γλυπτικό Μεγαρικό σύμπλεγμα;     

Στέλ. Γκίνης: Ο Παυσανίας κάνει αναφορά στα αγάλματα που είδε στο ιερό του Διονύσου και λέει για κάποιο άγαλμα του Διονύσου με την επωνυμία ‘’Δασύλλιος’’. Έτσι, πιθανόν το άγαλμα που βρήκε και πήρε μαζί του στην Αγγλία ο Τζόουνς να ήταν ο Δασύλλιος, διότι ο Φαύνος (Σάτυρος) που ακουμπούσε στον ώμο του ο Διόνυσος -όπως εξιστορεί ο H. G. Smart για το ανακαλυφθέντα σύμπλεγμα- προς τα εκεί μας οδηγεί. Μάλιστα, στην Αγγλία που έφθασε το άγαλμα με την προτροπή των Τζόουνς και Fauvel, καταλήγει στον John Flaxman, τον πιό φημισμένο βρετανό Ακαδημαϊκό και γλύπτη εκείνης της εποχής κι όπου με την επίβλεψη του, το ‘’αποκαθιστά’’ ο Hinchliff.  Αλλά, όπως πάλι αναφέρει ο H. G. Smart, το αποτέλεσμα δεν ήταν ίδιο με εκείνο του Πραξιτέλη.  

Υπάρχει ένα αντίγραφο -παρόμοιο με το Μεγαρικό μαρμάρινο σύμπλεγμα- στο Εθνικό Μουσείο της Ρώμης (Palazzo Altemps ) και κατά πως λένε είναι αντίγραφο ενός αγάλματος του 2^ου αι. π.Χ.. Εάν όμως, μελετήσετε την αναφορά που δίνει για το Μεγαρικό σύμπλεγμα ο H. G. Smart(2) και κατόπιν δείτε το σύμπλεγμα που υπάρχει στο Μουσείου της Ρώμης, θα εκπλαγείτε και θα θαυμάσετε τις πάρα πολλές ομοιότητες που παρουσιάζουν αυτά τα δυο συμπλέγματα!!! Δεν είμαι αρχαιολόγος είτε ιστορικός μα ετούτη η καταφανή ομοιότητα των δύο αγαλμάτων με έχει εντυπωσιάσει!

Συνεχείζεται…

Σημειώσεις:

1. ‘’Βαδίζοντας από εδώ προς το ηρώο του Αλκάθου, όπου στις μέρες μου οι Μεγαρείς φυλάγουν τα έγγραφα τους, [...]. Δίπλα στην είσοδο του Διονυσίου βλέπεις τον τάφο της Αστυκράτειας και της Μαντώς ήταν θυγατέρες του Πολυίδου, γιου του Κοιράνου, γιου του 'Αβαντα, γιου του Μελάμποδα, ο οποίος είχε έρθει στα Μέγαρα για να εξαγνίσει τον Αλκάθουν από τον φόνο του γιου του, του Καλλίπολι. Ο Πολύιδος έχτισε το ιερό του Διονύσου και αφιέρωσε ξόανο που σήμερα είναι κρυμμένο, εκτός από το πρόσωπο αυτό μόνο φαίνεται. Εκεί δίπλα υπάρχει Σάτυρος από μάρμαρο της Πάρου, έργο του Πραξιτέλη. Αυτόν τον λένε Πατρώο και το άλλο άγαλμα του Διονύσου με την επωνυμία Δασύλλιος λένε ότι το είχε αφιερώσει ο Ευχήνορας, γιος του Κοιράνου και εγγονός του Πολυίδου. Πιο πέρα από το ιερό του Διονύσου, υπάρχει ναός της Αφροδίτης. ’’ (Παυσ. Α’ 43. 5, 6)

2. ‘’ Εδώ, άρχισε αμέσως μια ανασκαφή με τη βοήθεια μερικών Ελλήνων και σε βάθος τεσσάρων ποδιών περίπου από την επιφάνεια του εδάφους, εμφανίστηκε ένα εξαίσιο μαρμάρινο σύμπλεγμα, που παρουσιάζει νεαρό τον Βάκχο να στέκεται όρθιος με το ένα χέρι ακουμπισμένο στους ώμους ενός Φαύνου (Σάτυρου) και το άλλο γυρισμένο χαριτωμένα πάνω απ’ το κεφάλι του’’ (Hughes Thomas Smart. Travels in Sicily, Greece and Albania. London 1820. Μετάφραση Χρυσάνθη Μ. Οικονομοπούλου.

ΤΑ ΜΕΓΑΡΑ (1676 – 1897) Μέρος δεύτερο.

Η πόλις των Μεγάρων υπήρξε "Emporia" (ρωμαϊκό κέντρο εμπορίου) καθώς φαίνεται και στο χάρτη της Tabula Peutingeriana, την περόδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Εκείνη την περίοδο κόπηκαν νομίσματα στη Μεγαρίδα για την καλύτερη εξυπηρέτηση των εμπορικών συναλλαγών.

Πηγή εικόνας: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=499248693441304&set=pb.289842227715286.-2207520000.1359604046&type=3&theater

Επιπλέον πληροφορίες: http://en.wikipedia.org/wiki/Tabula_Peutingeriana

Ερώτ.: Κ. Γκίνη οι περισσότεροι περιηγητές που ήρθαν τον 17^ο αι. μ.Χ. στα Μέγαρα ώστε να γνωρίσουν τον ένδοξο τόπο και κατά μία έννοια να ‘’προσκυνήσουν’’  την μακραίωνη ιστορία του. Ενώ, σχεδόν όλοι, φαίνεται να κρατούν το βιβλίο του Παυσανία (ΑΤΤΙΚΑ) στα χέρια και αναζητούσαν τα αρχαία χτίσματα. Είναι επίσης ενδιαφέρον ότι παρόλο που είχαν περάσει δεκαπέντε αιώνες από την περιήγηση του Παυσανία στα Μέγαρα, η ονομασία στις τοποθεσίες, οι ελληνικότητα των κατοίκων αλλά και η διαδρομή, Ελευσίνας- Κορίνθου παρέμεναν –θα έλεγε κάποιος- γαντζωμένα στο ένδοξο παρελθόν.   

Στέλ. Γκίνης: Με τη ερώτηση τούτη μου δίνεται η ευκαιρία να απαντήσω, με ιστορικά στοιχεία, σε διάφορες ανυπόστατες φήμες. 
Μάλιστα, είναι άλλη μία απόδειξη ότι δεν έμειναν επί μακρό χρονικό διάστημα ξένοι είτε κατακτητές στα Μέγαρα. Με αυτό, θέλω ακόμα να επισημάνω πως οι Μεγαρείς δεν εγκατέλειψαν ποτέ την πόλη τους. Ξέρεται, ακούγεται στα χρόνια μας ένας περίεργος μύθος ό,τι δηλαδή τα Μέγαρα είχαν εγκαταλειφτεί. Δεν γνωρίζω από πού προήλθε αυτή η μυθοπλασία αλλά ποτέ οι Μεγαρείς δεν άφησαν ακατοίκητη την πόλη. Η ιστορία με τα καταγεγραμμένα γεγονότα της αποδεικνύει την αλήθεια. 
Επί ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κόπηκαν νομίσματα εδώ, διότι τα Μέγαρα ήταν  ένα από τα τρία κέντρα εμπορίου στον ελλαδικό χώρο.  Δείτε το ρωμαϊκό χάρτη Tabula Peutingeriana και θα καταλάβετε. Επί Βυζαντίου, τον 5^ον αι. γνωρίζουμε ότι κατασκευάζονται είτε επισκευάζονται τα δημόσια λουτρά από τον Διογένης Κούντ(1) στην αρχαία αγορά και δαπανήθηκαν 100 χρυσά για την επισκευή των πύργων στις δύο Ακροπόλεις. Επίσης τον 6^ο αι. στην Ε’ Οικουμενική Σύνοδο συμμετέχει ο Επίσκοπος Μεγαρέων Διονύσιος (2). Τον Μεσαίωνα που έμεινε γνωστός ως η περίοδος των ‘’Σκοτεινών Αιώνων’’, τα Μέγαρα ακολουθούν –όπως ήταν λογικό- το ελληνόφωνο ανατολικό κομμάτι της βυζαντινής αυτοκρατορίας, που ο Αυτοκράτορας είναι και ο ηγέτης της θρησκείας. Από εκείνη την εποχή έχουμε την μαρτυρία από την ύπαρξη διαφόρων Εκκλησιών και Ι. Μονών, πέριξ της πόλεως, μάλιστα τον Άγιο Αθανάσιο στο Μεγαρικό Κάμπο(3). Αργότερα οι βενετσιάνοι, οι καταλανοί και οι φράγκοι κάνουν την δική τους σκληρή παρουσία στα Μέγαρα έως την κατάληψη των τούρκων. Έτσι, βλέπουμε πως μπορεί η πόλις να συρρικνώθηκε στο λόφο της Αλκάθου, αφού ο πληθυσμός της πέρασε τόσα δεινά από τους κατακτητές αλλά ποτέ δεν εγκαταλείφθηκε από τους Μεγαρείς!

Καμία άλλη αρχαία ελληνική πόλη δεν κράτησε ζωντανό, όλους αυτούς τους τραγικούς αιώνες για τη χώρα μας, το ελληνικό στοιχείο! 

Τα αρχαία ονόματα που υπάρχουν σήμερα στους Μεγαρείς δεν είναι προϊόν της "μόδας". Τούτα τα ονόματα τα έφεραν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας κληρονομιά, από τους αρχαίους χρόνους και είναι μια ακόμα απόδειξη της συνέχισης επί της μακραίωνης ύπαρξής μας.     

Συνεχείζεται…   

Σημειώσεις:

1. Στα Μέγαρα ο Διογένης Κουντ (αξιωματικός του αυτοκράτορα Αναστασίου Α', πιθανόν Άρχοντας/Διοικητής των Μεγάρων) δαπάνησε, σύμφωνα με την επιγραφή (που αναφέρεται ότι είχε διαβάσει ο Richard Chandler στα Μέγαρα, όπως δηλώνει στο βιβλίο του“Travels in Greece” ), 100 τεμάχια χρυσού (χρυσινούς) στους πύργους, και του απέμειναν άλλα 150 τεμάχια, με 200 πόδια  μάρμαρο, για την κατασκευή των δημόσιων  λουτρών (και  αυτά τα λουτρά ήταν που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη το 1936, στη περιοχή της αρχαίας αγοράς των Μεγάρων).

2. Το 553 μ.Χ. στη Ε’ Οικουμενική Σύνοδο συμμετέχει ο Επίσκοπος Μεγαρέων Διονύσιος.  Η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος έλαβε χώρα από τις 5 Μαΐου έως τις 21 Ιουνίου του 553 στην Κωνσταντινούπολη με τη συμμετοχή 165 επισκόπων, (64ος υπογράφει τα πρακτικά, ο Επίσκοπος Μεγαρέων Διονύσιος), υπό την προεδρία του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ευτυχίου.

3. Ο Άγιος Αθανάσιος 8^ος- 9^ος αι. πρόκειται πιθανόν για Μοναστηριακό καθολικό. Περισσότερος πληροφορίες στο Δελτίο της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρίας, Τόμος ΚΣΤ' (2005) Σελ. 73-84. Μελέτη της κα Ιωάννας Πουλημένου που μπορείτε να διαβάσετε στην ηλεκτρονική διεύθυνση:   

 http://www.deltionchae.org/index.php/deltion/article/viewFile/429/428

  

ΤΑ ΜΕΓΑΡΑ (1676 – 1897). Μέρος πρώτο.

             Σχέδιο της πόλεως των Μεγάρων 1679. Του Άγγλου βοτανολόγου Wheller George που καθώς μαζί με τον Γάλλο Αρχαιολόγο Spon Jakob περιηγήθηκαν ατη περιοχή.

Πηγή εικόνας:

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=386701311362710&set=pb.289842227715286.-2207520000.1359525864&type=3&theater

Τα Μέγαρα (1676 – 1897), είναι ένα βιβλίο οδοιπορικό στη πόλη των Μεγάρων. Ένα βιβλίο που δεν έγραψαν Μεγαρείς αλλά Μεγαρείς συνέλεξαν, με πολύ αγώνα και κόπο από σπάνια βιβλία, τις αναφορές των περιηγητών που περιδιάβηκαν και μελέτησαν τον λαό, τον τόπο τους εκείνα τα δύσκολα χρόνια. Και με αντικειμενικό κριτήριο την αλήθεια παρέδωσαν στην σύγχρονη ελληνική ιστορία ένα αξιόλογο έργο προς μελέτη και έρευνα των ιστορικών, των Αρχαιολόγων, των λαογράφων και κάθε ενδιαφερόμενου.

Οι διάφοροι περιηγητές, Ευρωπαίοι και Έλληνες, που βρέθηκαν στα Μέγαρα, από το 1676 έως το 1897, έγραψαν για τον περήφανο ΕΛΛΗΝΙΚΟ Μεγαρικό λαό που συνάντησαν, τονίζοντας με θαυμασμό 100% την Ελληνικότητα των κατοίκων, επίσης τις διάφορες ιστορικές περιοχές και την περίλαμπρη μακραίωνη ιστορία του τόπου.

Το βιβλίο εκδόθηκε τον Ιούλιο του 1987, από τον Δήμο Μεγαρέων και συνεργάστηκαν οι τοπικοί Σύλλογοι ‘’ Επιστημόνων Μεγάρων’’, ο λαογραφικός ‘’Χορός της Τράτας’’ και το λογοτεχνικό τμήμα της ‘’Ν. Εστίας Μεγάρων’’. Ενώ, την επιμέλεια του όλου έργου είχε  ο ομότιμος καθηγητής μετεωρολογίας, πρόεδρος της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Μεγάρων, συγγραφέας, αρθρογράφος και μελετητής - ερευνητής της Μεγαρικής ιστορίας κος Στέλιος Γκίνης.

Με αιτία αυτό το εξαίρετο βιβλίο συναντήσαμε τον κ. Γκίνη και αναπτύξαμε μια ακόμα συζήτηση μαζί του.

Ερώτ.: Το βιβλίο ‘’Τα Μέγαρα(1676 – 1897)’’, στο οποίο συμμετείχατε έχοντας -πραγματικά το βαρύ φορτίο της ιστορίας- στην επιμέλεια του έργου, ανακαλύπτουμε ένα λαό –τον Μεγαρικό- να ζει κυριολεκτικά στη φτώχεια χωρίς όμως να έχει χάσει την ελληνική του ταυτότητα τόσο στη γλώσσα όσο και στα ελληνικά ήθη και έθιμα. Είναι απορίας αλλά και μελέτης άξιο πως μια χούφτα Έλληνες (γύρω στις 7000 Μεγαρέων αναφέρουν οι περιηγητές), να ζουν  μέσα σε μία ‘’ημιελεύθερη’’ κατάσταση κάτω από την σκιά της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τι νομίζεται εσείς ότι συνέβηκε;  

Στέλ. Γκίνης: Αρχικώς να δηλώσω πως αυτό δεν ήταν προνόμιο της οθωμανικής αυλής δηλαδή, δεν μας δόθηκε ουσιαστικά ποτέ καμία ελευθερία από τους κατακτητές τούρκους. Είναι πολλές οι συγκυρίες και μάλλον ηρωικές –εάν μου επιτραπεί να τις χαρακτηρίσω έτσι για τους Μεγαρείς- που συνέθεσαν τα γεγονότα. Η έκπληξη και ο θαυμασμός που έδειξαν οι περιηγητές καθώς έφτασαν τότε στην πόλη μας, ακούγοντας να μιλούν μόνο ελληνικά και κατόπιν να διαπιστώνουν ότι όλοι οι κάτοικοι είναι Έλληνες. Τούτο, οι ηρωικοί Μεγαρείς το πλήρωναν σε αίμα και με αβάσταχτους φόρους. Ξέρεται ό,τι πέρα από τη μισή παραγωγή, που τους έπαιρναν οι τούρκοι κάθε χρόνο διότι εθεωρούντο τα χωράφια τουρκικά, ήταν αναγκασμένοι να δίνουν και στον αρχηγό των πειρατών τον Κρεβελιέ, 150 μεζούρες (πιθανών σακιά ή κουβέλια) σιτηρά; Φαντάζεστε τη ζωή των Ελλήνων, που υπόμεναν αλλά όμως και επέμεναν να ζουν στα πάτρια εδάφη τους με εκείνες τις τραγικές καταστάσεις; Από τη μία ο τούρκος κατακτητής κι από την άλλη οι πειρατές έκαναν την καθημερινότητά τους τραγική και φτωχή! Στο πρώτο μέρος του βιβλίου που είχα την επιμέλεια, ‘’τουρκοκρατία 1676 -1913’’, υπάρχουν πολύ χαρακτηριστικές αναφορές από του ευρωπαίους περιηγητές για το πώς ζούσαν πάντα με το φόβο ‘’από στιγμή σε στιγμή’’, όπως γράφει ο Spon Jacob, ότι θα φανερωνόντουσαν οι πειρατές. Έτσι, ΕΜΕΙΣ οι Μεγαρείς πληρώσαμε πάρα πολύ ακριβά την συνέχιση της ύπαρξης της Ελληνικότητάς μας. Στο τόπο μας δεν μπόρεσαν να ζήσουν ξένοι, τούρκοι ή αρβανίτες. Εμείς, όμως αντέξαμε και με αίμα πρωτίστως κρατήσαμε την γλώσσα μας, την χριστιανική πίστη μας, τα ήθη και τα έθιμά μας!

Είμαστε από τα αρχαία χρόνια και παραμείναμε επίσης το ίδιο κάτω από όλους τους κατακτητές, ρωμαίους, βενετσιάνους, τούρκους κ.λ., η μόνη ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΣΤΙΑ που κρατούσε άσβεστη την ελληνική φλόγα.

Συνεχίζεται…      

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΜΕΓΑΡΙΚΩΝ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ

Το σημαντικότατο Μεγαρικό άγαλμα της Νίκης που Βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών.

Πηγή εικόνας: http://www.eie.gr/archaeologia/gr/layout/images/02/126.jpg

Κορυφαίοι σύγχρονοι αρχαιολόγοι εκδίδουν βιβλία για τα Μεγαρικά αγάλματα και ΤΟΝΙΖΟΥΝ ότι θα πρέπει να ΜΕΤΑΦΕΡΘΟΥΝ  (από το Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας  τουλάχιστον, τα δύο εξαίρετα Μεγαρικά αγάλματα που κοσμούν της αίθουσές του), εκεί που ουσιαστικά ανήκουν, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μεγάρων.

1^ον. Το άγαλμα της Νίκης.

2^ον . Το άγαλμα της Αίγινας.

Τα αγάλματα βρέθηκαν σε ανασκαφές της πόλεως των Μεγάρων σε μία εποχή που δεν υπήρχε στη πόλη Μουσείο για να στεγαστούν. Σήμερα, όμως, που λειτουργεί το σύγχρονο Μεγαρικό Αρχαιολογικό Μουσείο σε Δημόσιο κτίριο που έχει παραχωρήσει ο Δήμος Μεγαρέων θα πρέπει να ζητηθεί ‘’άμεσα’’ η επιστροφή των αγαλμάτων στη κοιτίδα τους.

Είναι πλέον καιρός να έρθει στην ιστορική παγκόσμια θέση η περίλαμπρη πόλη των Μεγάρων!

Η Μεγαρίδα, η πόλις - κράτος των Μεγάρων, έγραψε τις δικές της λαμπρές σελίδες στο παγκόσμιο βιβλίο της ιστορίας. Σήμερα, άγνωστο γιατί, είναι μια σχεδόν ταπεινή επαρχιακή πόλη που ελάχιστα έχει να παρουσιάσει από το παρελθόν της…

Δεν της αξίζει αυτή η ιστορική απομόνωση, δεν της πρέπει! Πρέπει να αφυπνιστούν όλοι οι Μεγαρείς, ιδιαίτερα οι Αρχές του Δήμου και να διεκδικήσουν τα αυτονόητα.

Επίσης μπορούμε και εμείς (οι κοινοί), μέσω συλλογής υπογραφών να απαιτήσουμε την επιστροφή στα Μέγαρα των αγαλμάτων.

‘’Τιμώντας το παρελθόν εξουσιάζεις το μέλλον’’ Πλούταρχος.         

    

Στις 21/12/2010, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Μεγάρων παρουσίασε το βιβλίο του ‘’ΜΕΓΑΡΙΚΑ’’ ένας σημαντικότατος καθηγητής Αρχαιολογίας και ένας από τους κορυφαίους αρχαιολόγους μας ο κ. Γιώργος Δεσπίνης. ( Για να παρακολουθήσετε την ομιλία για την παρουσίαση που έκανε στον κ Δεσπίνη και το βιβλίο του, ο Μεγαρέας αρχαιολόγος του Υπ. Πολ. κ. Ανδρέας Βόρδος, πατήστε στον ηλεκτρονικό σύνδεσμο που θα σας κατευθύνει στην επίσημη σελίδα του Δήμου Μεγαρέων, όπου υπάρχει εκτενές άρθρο.    http://www.megara.gr/Articles.aspx?LangID=1&EntityID=e5df18bd-0408-41a6-98aa-5fb52044fbe5 )

Μέρος του άρθρου από την επίσημη διαδικτυακή σελίδα του Δήμου Μεγαρέων για την ομιλία του κ. Δεσπίνη: ‘’Ο κ. Δεσπίνης στη συνέχεια αναφέρθηκε στα αγάλματα και στα ανάγλυφα που μελέτησε επαινώντας την Δημοτική Βιβλιοθήκη Μεγάρων για την πρωτοβουλία της να εκδώσει το βιβλίο αυτό και προέτρεψε τους Μεγαρείς να ζητήσουν από τις Εφορείες Αρχαιοτήτων, την μεταφορά των δύο σημαντικών αγαλμάτων στα Μέγαρα, της Νίκης που στεγάζεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών και του αγάλματος της Αίγινας, κα.

Στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο ¨ΜΕΓΑΡΙΚΑ¨ , ο καθηγητής συνδέει τα γλυπτά με τα πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο από κάθε πλευρά στην πορεία τους μέσα στο χρόνο. Όπως για παράδειγμα η αναφορά του στα αγάλματα που βρίσκονταν στον μαντρότοιχο της οικία του συμπολίτη Χρήστου Νικολάου, τα οποία η οικογένειά του υπερασπίστηκε στο παρελθόν όταν στην κατοχή οι κατακτητές επιχείρησαν να τα λεηλατήσουν. Η σπουδαία αυτή έκδοση για την Ιστορία της πόλης μας αποτελεί και ένα σημαντικότατο υλικό για τους μελλοντικούς ερευνητές.’’

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Γ’ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΡΙΚΟΙ

                                                                       Αλέξανδρος Γ’

               Πηγή εικόνας: http://www.touristikostypos.com/2012/11/24/ekthesi-gia-to-mega-alexandro-stin-aystralia/

Είναι αρκετά και σημαντικά εκείνα που συνδέουν την Φιλοσοφική Μεγαρική Σχολή με τον Αλέξανδρο τον Μέγα. Περισσότερα δε είναι όσα εφάρμοσε (από τις αρχές της φιλοσοφίας των Μεγαρικών φιλοσόφων) για τον εκπολιτισμό της Ασίας.

1^ον . Ο Αλέξανδρος πίστευε σε εκείνη την φιλοσοφική αρχή του Ευκλείδη ότι: όταν παλεύουμε για έναν σκοπό πρέπει να προσέχουμε ώστε μοναδικό αντικείμενο των επιθυμιών μας να είναι το ‘’είναι’’ κι όχι το ‘’φαίνεσθαι’’ , δηλαδή, αν θελήσεις να κυβερνήσεις ένα κράτος (και στην περίπτωση του Αλεξάνδρου μια αυτοκρατορία) γιατί νιώθεις την ανάγκη να βελτιώσεις τη ζωή των πολιτών του, πλησιάζεις το ‘’είναι’’ στην προσφερόμενη εργασία τού βασιλιά, είτε του Κυβερνήτη. Αν όμως κίνητρό σου είναι το γόητρο, οι τιμές τις εξουσίας και   το προσωπικό κέρδος, τότε σε έλκυσε το ‘’φαίνεσθαι’’ της προσωπικής απολαβής. Έτσι, αναγνωρίζουμε  στην Αυτοκρατορία που έστησε ο Αλέξανδρος, ακολούθησε τα κατά του Ευκλείδου, ώστε απέδειξε πως είχε πολλές ελπίδες να φτάσει στο Αγαθό. Και όπως δείχνουν τα ιστορικά γεγονότα, ακολούθησε ‘’κατά γράμμα’’ τη σκέψη του Ευκλείδη.

2^ον . Οι βιογράφοι του αναφέρουν ότι την ‘’Πολιτεία’’ του Ζήνωνα (που υπήρξε μαθητής της Μεγαρικής Σχολής, του Στίλπωνα), κατάφερε να την εφαρμόσει στην πράξη. Καθώς αρνήθηκε να ασκήσει τις διδαχές του Αριστοτέλη πως: στους Έλληνες θα πρέπει να συμπεριφέρεται σαν βασιλιάς και στους υπόλοιπους σαν τύραννος.   

3^ον . Τον ακολουθούσε στην εκστρατεία της Ασιας, κατά επιθυμία του ίδιου, ο Μεγαρικός φιλόσοφος Πύρρων μαζί βέβαια και με άλλους φιλοσόφους.

4^ον . (Διογένης Λαέρτειος Βίοι Φιλοσόφων Β’ ) 106 Εὐκλείδης ἀπὸ Μεγάρων τῶν πρὸς Ἰσθμῷ, ἢ Γελῶος κατ' ἐνίους, ὥς φησιν Ἀλέξανδρος ἐν Διαδοχαῖς. 113 Στίλπων Μεγαρεὺς τῆς Ἑλλάδος διήκουσε μὲν τῶν ἀπ' Εὐκλείδου τινῶν· […] 114 Χωρὶς τοίνυν τούτων Φρασίδημον μὲν τὸν περιπατητικὸν καὶ φυσικῶν ἔμπειρον ὄντα προσηγάγετο, καὶ τὸν ῥητορικὸν Ἄλκιμον, ἁπάντων πρωτεύοντα τῶν ἐν τῇ Ἑλλάδι ῥητόρων, Κράτητά τε καὶ ἄλλους πλείστους ὅσους ἐθήρασεν· καὶ δὴ καὶ Ζήνωνα τὸν Φοίνικα μετὰ τούτων ἀφείλετο.

Έτσι, ας παρακολουθήσουμε μια μικρή ανασκόπηση από τα έργα και τις ημέρες του Μέγα Αλέξανδρου προς διαπίστωση των άνω προαναφερόμενων.

Ο Αλέξανδρος Γ’ ανακηρύχτηκε σε ηλικία 20 χρονών Αρχηγός των Ελλήνων,

πλην των Λακαιδεμονίων. Ένωσε κατόπιν όλες τις Ελληνικές πόλεις κάτω από μία εξουσία, ως ακολούθως το εκστρατευτικό σώμα καθώς περνούσε προς την Ασία αποτελούσε ένα ενιαίο συνολικό σώμα στο οποίο ηγούταν ο 20ετής βασιλιάς Αλέξανδρος.

Στη ροή της εκστρατείας κατάφερε να ενώσει όλους τους λαούς τους οποίους κατέκτησε κάτω από μία αρχή. Και όπως αναφέρει ο Πλούταρχος: Δίδαξε τους Υρκανούς να κάνουν νόμιμους γάμους, τους Αραχωσίους να καλλιεργούν την γη τους, τους Σογδιανούς έπεισε να τρέφουν και όχι να φονεύουν τους γέροντες γονείς τους, τους Πέρσες να σέβονται τις μητέρες τους και να μην τις νυμφεύονται. Δίδαξε στους Ινδούς να λατρεύουν τους Θεούς της Ελλάδας, τους Σκύθες να θάβουν τους νεκρούς τους αντί να τους τρώνε.

Έτσι, Αλέξανδρος Γ’ κατάφερε να "εξημερώσει" τον Ασιατικό πληθυσμό και να διαδώσει τον Ελληνικό πολιτισμό από τον Ελλήσποντο ως την Ινδία.

Προωθούσε την αντίληψη ότι η διάκριση Έλληνας από βάρβαρο δεν στηρίζεται στα διαφορετικά ρούχα, στη διαφορετική καταγωγή και στα διαφορετικά έθιμα, καθώς υποστήριζε ότι Έλληνας είναι ο ενάρετος, ενώ βάρβαρος είναι ο κάκιστος.

Ο Μέγας Αλέξανδρος θέλησε να καταλάβουν οι λαοί πως οι διαφορές μεταξύ τους είναι επιφανειακές και πως θα πρέπει να υπάρχει σεβασμός και κατανόηση στα διαφορετικά ήθη και έθιμα, στα διαφορετικά πιστεύω και καθώς αναφέρει ο Πλούταρχος: "Ο Αλέξανδρος πίστευε ότι όλοι οι άνθρωποι βασιλεύονται από το Ένα, το Όν (Θεός) γιατί η υπάρχουσα στον καθένα δύναμη " του άρχειν και εξουσιάζειν " είναι θεία. Ότι ο Θεός είναι κοινός πατέρας όλων ". 

Ο Αλέξανδρος επίσης είχε μεγάλη εκτίμηση στους φιλοσόφους και τους τιμούσε. Ο Πλούταρχος πάλι αναφέρει : "Είναι ίδιον ψυχής φιλοσόφου να αγαπά την σοφία και μάλιστα να θαυμάζει σοφούς άνδρας. Κανείς άλλος από τους βασιλείς δεν έμοιασε τον Αλέξανδρο ως προς αυτό. Είναι γνωστή η Αγάπη του για τον Αριστοτέλη και η εκτίμηση που είχε για τον μουσικό Ανάξαρχο. Στον Μεγαρικό Πύρρωνα τον Ηλείο, όταν τον είδε για πρώτη φορά, του έδωσε 10.000 χρυσά νομίσματα, στον Ξενοκράτη, μαθητή του Πλάτωνα, έστειλε 50 τάλαντα δώρο, τον Ονησίκριτο, μαθητή του Διογένη, διόρισε άρχοντα των κυβερνητών του στόλου". 

Αν και πάντα σαν βασιλιάς ο Αλέξανδρος έμπαινε πρώτος στην μάχη, δίνοντας το παράδειγμα στους στρατιώτες του. Δηλαδή ένας πραγματικός βασιλιάς που δεν ήξερε μόνο να διατάζει αλλά και να εκτελεί ο ίδιος τις διαταγές που έδινε. Θεωρούσε πως η μεγαλύτερη νίκη που μπορεί να πετύχει κάποιος είναι η νίκη στον εαυτό του για να μπορεί να τον ελέγχει. Αποτέλεσμα αυτής της νίκης του Αλέξανδρου είναι η εγκράτειά του προς τις ηδονές. Δεν δέχθηκε καμία γυναίκα δίπλα του παρά μόνο αυτήν που είχε παντρευτεί.

Αν και πολλές φορές οι φίλοι του τον παρότρυναν να γευτεί την ηδονή με διάφορες γυναίκες ή αγόρια. Ήταν τόσο εγκρατής και μεγαλόψυχος που ανάγκασε τον Δαρείο, τον βασιλιά που ουσιαστικά κατέστρεψε, να δηλώσει: "Θεοί, προστάτες της γέννησης των ανθρώπων και της τύχης των βασιλέων, δώστε να μην εγκαταλείψω την τύχη των Περσών, αλλά αφού νικήσω να ανταμείψω τις ενέργειες του Αλέξανδρου, τις οποίες νικημένος δέχθηκα από αυτόν στους πιο αγαπημένους μου. Αν όμως έφτασε κάποιος χρόνος μοιραίος, από θεία εκδίκηση και μεταβολή να πάψει η βασιλεία των Περσών, κανείς άλλος άνθρωπος ας μην καθίσει στον θρόνο του Κύρου πλην του Αλέξανδρου ". Αυτή τη δήλωση την έκανε αφού έμαθε την μεγαλόψυχη συμπεριφορά του Αλέξανδρου προς την οικογένειά του που είχε αιχμαλωτίσει. Ο Αρριανός αναφέρει επίσης πως ο Αλέξανδρος εγκαθιστούσε τη Δημοκρατία ως πολίτευμα σε κάθε χώρα που κατακτούσε. Μια Δημοκρατία που βοηθούσε στη λειτουργία των τοπικών θεσμών κάθε πόλης, κάτω όμως από μια κοινή Αρχή. Καταργούσε τους υπερβολικούς φόρους και κατάφερνε να κατακτά εκπολιτίζοντας και όχι καταστρέφοντας.

Έτσι κατάφερε να εφαρμόσει το πολιτειακό σύστημα του Ζήνωνος(*). Δηλαδή, να μην κατοικούν οι άνθρωποι κατά πόλεις χωρισμένες, με διαφορετικούς νόμους, αλλά να θεωρούνται όλοι οι άνθρωποι συμπολίτες και πολίτες του ίδιου κράτους και να υπάρχει μία τάξη και ένα δίκαιο για όλους.

Δεν ακολούθησε τη συμβουλή του Αριστοτέλη: ‘’ να φέρεται στους Έλληνες σαν βασιλιάς και στους υπόλοιπους σαν τύραννος’’. Αλλά, θεωρώντας τον εαυτό του ως απεσταλμένο του θεού και ρυθμιστή εθνών, ένωσε όλους τους λαούς, με την πειθώ ή με τη βία και κατάφερε τη συνύπαρξη ανθρώπων με διαφορετικά ήθη και έθιμα, θρησκεία και νοοτροπία, έτσι ώστε να θεωρούν σαν συγγενείς τούς αγαθούς και τους κακούς σαν ξένους.

Σημείωση:

Ο Ζήνων πριν ασχοληθεί με την φιλοσοφία ήταν έμπορος. Έχασε την περιουσία του μετά από ένα ναυάγιο και βρέθηκε στην Αθήνα. Εκεί έγινε μαθητής του κυνικού Κράτητα και μετά του Στίλπωνα της Μεγαρικής Σχολής: (‘’Διήκουσε δέ, καθάπερ προείρηται, Κράτητος· εἶτα καὶ Στίλπωνος ἀκοῦσαί φασιν αὐτὸν καὶ Ξενοκράτους ἔτη δέκα.’’ Διογένης Λαέτρειος, Βίοι Φιλοσόφων, Ζήνων ).

Βιβλιογραφία:

Πλούταρχος. "Βίοι παράλληλοι. Αλέξανδρος" Εκδόσεις Πάπυρος.

Αρριανός. "Αλεξάνδρου Ανάβασις". Εκδόσεις Ζαχαρόπουλος.

Πλούταρχος. "Ηθικά. Περί της Αλεξάνδρου Τύχης ή Αρετής" Εκδόσεις Ζαχαρόπουλος.

‘’Η περιπέτεια της φιλοσοφίας’’, Brian Magee, Στωικισμός: σελ. 46-47, Εκδόσεις Σαββάλας.

Κωνσταντίνος Βουδούρης, ‘’Ο Πυρρώνειος σκεπτικισμός ως γνωστική στάσις και ως τρόπος ζωής’’. Ηλειακαί μελέται 1. 1982

Α. Α.LONG, Η ελληνιστική φιλοσοφία: Στωικοί, Επικούρειοι, Σκεπτικοί. Μετάφραση Σ. Δημόπουλου και Μυρτώς Δραγώνα Μοναχού,εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα 1990.

ΚΡΑΤΙΝΟΣ – ΚΟΜΑΙΟΣ

                                     Αθλητές της Πυγμής απεικονίζονται σε αρχαίο Αττικό ερυθρόμορφο κρατήρα.

                                  Πηγή εικόνας: http://digitalschool.minedu.gov.gr/modules/ebook/show.php/DSGYM-            

                                       B120/203/1369,4767/

Αν μπορέσουμε νοερά να βρεθούμε στα μέσα εκείνου του Ιουνίου, το 652 π.Χ., στη πόλη- κράτος των Μεγάρων τότε θα κομίζαμε άπειρη ευφροσύνη από την υπερηφάνεια που ξεχείλιζε στους πάντες, καθώς η πάνδημη δόξα και η τιμή που δινόταν στους ολυμπιονίκες τους, τον Κομαίο και τον Κρατίνο, ήταν μοναδική.

Τα Μέγαρα βέβαια, το 652 π.Χ., δεν ήταν μια ‘’οποιαδήποτε’’ πόλις –κράτος της Ελλάδας. Συναγωνιζόταν στις κορυφαίες θέσεις των τεχνών, της κοινωνίας, του πολιτισμού και των στρατιωτικών επιχειρήσεων τις τρεις άλλες: Κόρινθο, Αθήνα, Σπάρτη. Ο μεγαρικός εποικισμός προς τη Δύση και την Ανατολή βρισκόταν στην κορύφωσή του, ενώ πρωτόγνωρα και σπουδαία έργα ήταν στις υπηρεσίες των Μεγαρέων όπου έκαναν καλύτερη τη βιωτή τους. Το υπόγειο υδροδοτικό σύστημα της πόλεως, με το υδραγωγείο και τις κρήνες,  αναφέρονται σήμερα από την κλασική αρχαιολογία σαν  τα τελειότερα έργα μιας εποχής που οι άνθρωποι είχαν ελάχιστα εργαλεία και υποτυπώδεις γνώσεις.  

Και αυτόν τον Ιούνιο, ο Κρατίνος με τον Κομαίο είχαν φέρει τους νικητήριους κότινους τους από την ‘’καλλιστέφανον ελαίαν’’ της Ολυμπίας να τους αφιερώσουν στον Απόλλωνα και την Άρτεμις (τους πολιούχους θεούς της Μεγαρίδας) και να προσφέρουν μεγαλοπρεπή θυσία στους βωμούς τους. Νικητής του Σταδίου ήταν ο Κρατίνος ενώ στο πολλές φορές θανατηφόρο άθλημα της Πυγμή (πυγμαχία) νικητής ήταν ο Κομαίος. Οι αθλητές της πυγμής συχνά τραυματιζόντουσαν θανάσιμα. Οι προϋποθέσεις ενός καλού πυγμάχου ήταν: υπομονή, επιμονή, θάρρος, αντοχή στον πόνο. Επίσης ένας καλός πυγμάχος έπρεπε να είχε μακριά χέρια, δυνατούς καρπούς και ώμους. Οι πιο διάσημοι πυγμάχοι ήταν: Γλαύκος ο Καρύστιος, Κλειτόμαχος ο Θηβαίος, Κομαίος ο Μεγαρεύς, Διαγόρας ο Ρόδιος, Κλεόξενος από την Αλεξάνδρεια και πολλοί άλλοι.

Διότι οι δύο Μεγαρείς ολυμπιονίκες με τις νίκες τους, επί της 32^ης Ολυμπιάδας (652π.Χ), είχαν στήσει τον ανδριάντα τους στο ιερό της Ολυμπίας. Επειδή τούτη ήταν μια ακόμα ξεχωριστή τιμή που τους δίνονταν. Ώστε έτσι, ο χάλκινος (συνήθως) ανδριάντας τους να μαρτυρά στους αιώνες πως με τον αυτόν νικητήριο άθλο τους στην Ολυμπία, δόξασαν την πατρίδα τους μέσω σαφέστατα της ηθικής ανταμοιβής, καθώς έκανε τη νίκη να αξίζει όλες τις προσπάθειες και το σωματικό πόνο. Έτσι οι ολυμπιονίκες μοιράζονταν το μεγαλείο και την αιώνια δόξα των πρώτων μυθικών ηρώων. Η νίκη επί των ολυμπιακών αθλημάτων ήταν η υψηλότερη τιμή που μπορούσε να πετύχει ένας αρχαίος Έλληνας αθλητής, γιατί αποκτούσε φήμη αθάνατη, χάρη στους πάτριους θεούς (όπως πιστευόταν) που τον είχαν ευνοήσει να κερδίσει.

Οι νικητές των ολυμπιακών αγώνων σαν έπαθλο πραγματικά, είχαν μόνο ένα στεφάνι από κλαδιά ελιάς και η Ολυμπιάδα που είχαν πάρει μέρος λάμβανε το όνομά τους.

Όμως, η υποδοχή των αθλητών, όταν επέστρεφαν στις πόλεις τους, ήταν ισάξια με αυτή που γινόταν σε στρατηγούς που γύριζαν από νικηφόρες εκστρατείες. Έμπαιναν στην πόλη με τέθριππο (άρμα με τέσσερα άλογα) από τμήμα του τείχους, το οποίο γκρεμιζόταν για χάρη τους. Απολάμβανε ισόβιες τιμές, όπως σίτιση στο πρυτανείο, ατέλεια, προεδρία στο θέατρο, στις εορτές και στους αγώνες. Επίσης οι ποιητές έγραφαν επινίκιους ύμνους προς τιμήν τους.

                                                                 Αγώνας Σταδίου σε αρχαίο Αττικό κρατήρα.

                                                 Πηγή εικόνας: http://1dimagdim.blogspot.gr/2012/05/16.html