Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΡΙΔΑΣ ΧΩΡΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ (με λίγα λόγια)

Ο Ναός του Αφεσίου Διός (γύρω στο 1890) ή το Ασκληπιείο κατ' άλλους αρχαιολόγους, Σήμερα κατεστραμμένα τα πάντα στο βουνό του Καβελλάρη -Γεράνεια- από κάποιους που διεκδικούσαν τον χώρο... (πηγή: Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο):

Σύμφωνα με την Γ’ ΕΠΚΑ για την περίοδο 2000-2010 διεξήχθησαν 60 σωστικές ανασκαφές σε οικόπεδα ιδιωτών και περίπου 500 στο Δημόσιο Έργο του Βιολογικού Καθαρισμού. Στις
ανασκαφές που έλαβαν χώρα κατά την κατασκευή δικτύου ακαθάρτων για την πόλη των Μεγάρων (Δεκέμβριος 2006- Φεβρουάριος 2010) ήρθε στο φως εκτός των άλλων τμήμα του
Νοτίου σκέλους του οχυρωματικού περιβόλου όπου διαμορφώνεται μνημειακή πύλη που ταυτίζεται με τις Νυμφάδες Πύλες του Παυσανία.

Kατά τον Muller, τα μνημεία των Αρχαίων Μεγάρων και η οχύρωσή τους κατά τους κλασικούς χρόνους είναι όπως εμφανίζονται στην επάνω σχηματική φωτογραφία

" Η πορεία της Μεγαρίδας χώρας μέσα στον χρόνο"

Κατά τους Φαράκλα και Σακελλαρίου, η Μεγαρίδα έχει συνολικά ένα μεσολιθικό οικισμό (σπήλαιο Ζαΐμη, ανασκαμμένο από τον αυστριακό σπηλαιολόγο Άνταλπμπερτ Μάρκοβιτς), έναν νεολιθικό, δύο πρώιμους ελληνικούς, δύο μεσοελληνικούς, τρεις υστεροελληνικούς, εφτά γεωμετρικούς, επτά αρχαϊκούς (ένας πιθανολογείται), οχτώ κλασικούς, οκτώ ελληνιστικούς (ένας πιθανολογείται) και οκτώ ρωμαϊκούς.

Η Μεγαρίδα είναι μια ορεινή περιοχή μεταξύ Κορινθίας, Βοιωτίας και Αττικής. Η αρχική της έκταση -όταν τα σύνορά της έφταναν μέχρι τον Ισθμό- ήταν 650 χλμ. ενώ από τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ., όταν οι Κορίνθιοι κατέλαβαν το δυτικό της τμήμα και οι Αθηναίοι προσάρτησαν τη Σαλαμίνα (με δολιότητα του Σαλαμίνιου νομοθέτη Σόλωνα), η έκτασή της έφτασε τα 420 χλμ.. Τα δύο λιμάνια της ήταν οι Παγές (σημερινό Κάτω Αλεποχώρι) στον Κορινθιακό Κόλπο και η Νίσαια (σημερινή Πάχη όπου εκεί είναι η υποτιθέμενη θέση του τάφου του Λέλεγος) στο Σαρωνικό ενώ άλλες σημαντικές κώμες αναφέρονται: τα Αιγόσθενα (σημερινό Πόρτο Γερμενό), το Ηραίο, η Κυνόσουρα (μη ταυτοποιημένη), ο Τριποδίσκος (πιθανό σημερινό Μάζι), η Πάνορμος (σημερινή Ψάθα), ο Ρους (μη ταυτοποιημένος), η Ερένεια κ.α.

Η μισή της έκταση είναι πεδινή-ημιορεινή με εύφορο έδαφος ενώ το υπόλοιπο δυσπρόσιτο και άγονο με εκτεταμένες δασικές εκτάσεις (όρη Γεράνεια – τα οποία είναι καταφύγιο άγριας ζωής 106 τ.χμ. – και Πατέρας 44 τ.χμ.) οι οποίες καταλαμβάνουν το μισό περίπου της έκτασης του Δήμου. Tα χερσαία της όρια είναι τα Γεράνεια δυτικά, ο Κιθαιρώνας βόρεια, ο Πατέρας ανατολικά και τα Κέρατα (ή Τρικέρατος) νοτιοανατολικά, τα οποία χώριζαν το Μεγαρικό από το Ελευσινιακό πεδίο. Κατά τη Βαλαβάνη, ο ουσιαστικός ρόλος της Μεγαρίδας -εκτός των πόλεων και των οχυρωμένων οικισμών- τεκμηριώνεται από ένα ορεινό, πυκνό δίκτυο δρόμων που υποστηρίζονται και φυλάσσονται από πύργους ή οχυρωμένους οικισμούς. Κατά αυτόν τρόπο η επικοινωνία μεταξύ Βοιωτίας και Μεγαρίδας μπορούσε να γίνεται κρυφά από την Αθήνα. Ο βασικός δρόμος γνωστός ως ‘’δρόμος των πύργων’’ διερχόταν από τα οροπέδια των Βαθυχωρίων ο οποίος φρουρείται από σειρά πύργων σε επιτελικά σημεία. Αντίστοιχα, παρόμοιο πέρασμα συναντάται στα νοτιοανατολικά -γνωστό ως ‘’πέρασμα Καντήλι’’- και στα νότια συναντούμε την παραλιακή ‘’Σκιρωνία οδό’’. Κατέχει 40 χλμ. ακτογραμμής (33 χλμ. στο Σαρωνικό και 7 χλμ. στον Κορινθιακό). Οι ιδιαιτερότητες της Μεγαρίδας, μεταξύ δύο βουνών και δύο θαλασσών, εξηγούν και τη σημασία που έλαβε το εμπόριο σε σχέση με τη φτωχή αγροτική καλλιέργεια. Οι λόφοι της είναι από ασβεστόλιθο και κογχυλιάτη ενώ ο κάμπος βόρεια και νότια καλύπτεται από παχύ στρώμα εύφορου χώματος. Ισχύει και στη Μεγαρίδα η "τριλογία Μεσογειακού τοπίου" (βουνό, πεδιάδα, θάλασσα).
Η πόλη των Μεγάρων, ως πόλις-κράτος, δημιουργήθηκε (κατά τον Πλούταρχο -ΜΟΝΟ- τον 8ο αι. π.Χ. καθώς άλλοι ιστορικοί αναφέρουν πως είναι κατά πολύ αρχαιότερη) από τη συνένωση των πέντε αρχαίων κωμών που αναφέρθηκαν νωρίτερα και αποτέλεσε την κυριότερη πόλη και το πολιτικό, οικονομικό και εμπορικό κέντρο της Μεγαρίδας

Τα Μέγαρα σημείωσαν τη μεγαλύτερη ακμή τους κατά τον 8ο και τον 7ο αιώνα π.Χ. Ίδρυσαν αποικίες στη Ρόδο, τη Σικελία (τα φημισμένα "Μέγαρα Υβλαία" το 728 π.Χ. και αργότερα τον Σελινούντα) την Χαλκηδόνα το 645 π.Χ., το Βυζάντιο το 628 π.Χ., την Ηράκλεια (Ευξείνου Πόντου) το 559 π.Χ. κ.α., λόγω υπερπληθυσμού, ελευθέρου εμπορίου, έλλειψης γόνιμων εδαφών αλλά κυρίως λόγω της έντονης διαμάχης μεταξύ δημοκρατών και αριστοκρατίας.
Κατά τους κλασικούς χρόνους, ο Ισοκράτης μας πληροφορεί πως οι Μεγαρείς είχαν τα καλύτερα σπίτια στην Ελλάδα και ο Διογένης ο Κυνικός παρατηρεί πως οι Μεγαρείς τρώνε σα να πρόκειται να πεθάνουν αύριο και χτίζουν σα να μην πρόκειται να πεθάνουν ποτέ. Λέλεγες, Κάρες, Μινωίτες, Ίωνες και τέλος οι Δωριείς εγκαταστάθηκαν στις δύο Ακροπόλεις. Για το λόγο ότι από το 1100 π.Χ. ανήκε στο Δωρικό φύλο, το 560 π.Χ. εισχώρησε στην Πελοποννησιακή Συμμαχία ενώ συμμετείχε στους Περσικούς πολέμους με 20 τριήρεις. Ακόμα έχει διατυπωθεί η άποψη πως ο πληθυσμός της Μεγαρίδας κατά τους κλασικούς και ελληνιστικούς χρόνους ήταν πολλαπλάσιος από ό,τι το 1970. Η πόλη των Μεγάρων κατά τον 4ο αι. π.Χ. σημειώνει νέα βραχυχρόνια ακμή. Είχαν ήδη κατασκευαστεί τα Μακρά τείχη (457 π.Χ. από τους Αθηναίους, μήκους 1.200μ. κατά τον Θουκυδίδη)- και η έκτασή της ήταν 140 εκταρίων όπου τα 40-50 καταλαμβάνονται από δημόσιους χώρους κι εγκαταστάσεις ενώ ο πληθυσμός ήταν 35.000 συνολικά. Ακόμα αναφέρεται σε επιγραφές η ύπαρξη ενός θεάτρου. Ονομαστά προϊόντα κατά την αρχαιότητα ήταν το αλάτι από τις αλυκές της Νισαίας και τα σκόρδα. Για τη λίπανση των άγονων εδαφών οι Μεγαρείς χρησιμοποιούσαν ένα είδος λευκού χώματος (λευκάργιλος). Κύρια απασχόληση η κτηνοτροφία (εξαγόταν χοιρινό κρέας στην Αθήνα) και η γνωστότερη βιοτεχνική δραστηριότητα η εριουργία και η παραγωγή μάλλινων ενδυμάτων (Μπαζιωτοπούλου – Βαλαβάνη 2008).
Διάσημοι Μεγαρείς κατά την αρχαιότητα υπήρξαν ο ποιητής Θέογνις, ο φιλόσοφος Ευκλείδης, η Μαθηματικός φιλόσοφος Νικαρέτη, ο μηχανικός Ευπαλίνος, ο φιλόσοφος Στίλπων, ο πατέρας της κωμωδίας Σουσαρίων από τον Τριποδίσκο κ.α.
Το 307 π.Χ., ο Δημήτριος ο Πολιορκητής απελευθερώνει τα Μέγαρα από τον Κάσσανδρο και μετά από την ημερομηνία αυτή παύει η σημασία της. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή ήταν σε πλήρη αφάνεια παρά τις προσπάθειες του Αδριανού το 2ο αιω. μ.Χ., το 267 μ.Χ. εισβάλουν οι Ερούλοι ενώ το 395 μ.Χ. καταστρέφονται από τους Βησιγότθους του Αλάριχου. Στους πρώιμους βυζαντινούς χρόνους μαθαίνουμε πως τα Μέγαρα ήταν ένα "άθλιο χωριό με λίγες καλύβες", όπως και οι άλλες μεγάλες πόλεις της Αττικής (όμως λειτουργούσε σαν Μητρόπολη) ενώ κατά το Μεσαίωνα έγιναν σλαβικές και φραγκικές επιδρομές κατά τα τέλη του 9^ου αιω. μ.Χ. ιδρύθηκαν πολλές Εκκλησίες και Μονές.

Το 14ο αιώνα αποτελούν το δυτικό άκρο του Φραγκικού Δουκάτου το 1456 καταλαμβάνονται κι αυτά από τους Οθωμανούς, ενώ τo 1683 τα Μέγαρα καταστρέφονται από τους Ενετούς. Το 1818 οι Μεγαρίτες χτίζουν το τείχος της Αγ. Τριάδας και το 1822 αντιμετωπίζουν τη στρατιά του Δράμαλη στα Γεράνεια Όρη. Τα Μέγαρα καταστράφηκαν ολοσχερώς κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης. Μετά την απελευθέρωση, ο Ι. Κωλέττης είχε προτείνει τα Μέγαρα για πρωτεύουσα ( καθώς υπήρξε για τέσσερις μήνες πρωτεύουσα της κυβέρνησης των συνταγματικών – από Δεκ. 1831 έως Απρ. 1832) αλλά τελικά προτιμήθηκε η Αθήνα λόγω της μεγαλύτερης απόστασής της από τη θάλασσα. Το 1835 η επαρχία Μεγαρίδος συμπεριελάμβανε εκτός του Δ. Μεγαρέων και τη Σαλαμίνα, την Ελευσίνα και την Ειδυλλία. Το 1835 ολοκληρώθηκε και το πολεοδομικό σχέδιο της πόλης από τον Schaubert ενώ το 1839 σχεδιάστηκε και ο δρόμος που ένωνε τα Μέγαρα με την Ελευσίνα. Το 1922 εγκαθίστανται πρόσφυγες από τη Μ. Ασία στην περιοχή Μελί νοτίως του ρέματος Μαυρατζά.

ΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΣΤΡΑΤΗΓΗΜΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΡΕΩΝ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΙΓΟΝΟΣ ΓΟΝΑΤΑΣ

Οι αρχαίοι Έλληνες υπήρξαν πρωτοπόροι σε κάθε τομέα του πολιτισμού. Μοιραία λοιπόν δεν θα μπορούσαν να υστερήσουν και στην πολεμική τεχνολογία. Έτσι ένα σημαντικό πολεμικό κι έξυπνο πρωτοπόρο ΣΤΡΑΤΗΓΗΜΑ μας παρουσιάζει ο Μακεδόνας, στρατιωτικός ιστορικός, Πολύαινος (2^ος αιών π.Χ.) που εφεύραν οι Μεγαρείς για να αναχαιτίσουν τη πολιορκία του Αντίγονου Γονατά και τα κατάφεραν.

Οι Μεγαρείς πολιορκήθηκαν κατά τη διάρκεια του Χρεμωνιδίου πολέμου(267-261 π.Χ.) από τα στρατεύματα του βασιλιά της Μακεδονίας Αντιγόνου Γονατά. Ο Αντίγονος Γονατάς,

όπως και ο Πολυσπέρχων το 318 π. Χ. στη Μεγαλόπολη, χρησιμοποίησε  ελέφαντες  ως  ζωντανούς πολιορκητικούς κριούς για την κατακρύμνηση των πυλών της πόλης/κράτος των Μεγαρέων.

Οι Μεγαρείς άλειψαν χοίρους με πίσσα, άνοιξαν τις πύλες και τους έβαλαν φωτιά. Τα άτυχα ζώα, καιγόμενα ζωντανά, εξέβαλαν φρικτές κραυγές και άρχισαν να τρέχουν σαν τρελά. Οι ελέφαντες του Αντιγόνου, τρομοκρατήθηκαν με τη σειρά τους από τις φωνές και τις φλόγες ώστε τράπηκαν σε άτακτο φυγή, ποδοπατώντας σχεδόν όλους τους στρατιώτες του. Ύστερα από αυτό ο Αντίγονος κατασκεύασε ειδική αλέα, εντός της οποίας μαζί με τους ελέφαντες τοποθέτησε και χοίρους, έτσι οι πρώτοι να συνηθίσουν στις φωνές και στην οσμή των δεύτερων.

Ωστόσο δεν κατόρθωσε να εμποδίσει την Αχαϊκή Συμπολιτεία να ενισχύσει της θέσεις της και να προσαρτήσει Τη Μεγαρίδα χώρα μαζί με την Κόρινθο και της στρατιωτικής σημασίας ακροπόλεις τους. Ο Αντίγονος Γονατάς πέθανε ένα ή δύο χρόνια αργότερα (240 ή 239 π.Χ.) χωρίς να μπορέσει ουσιαστικά να ανακαταλάβει τα Μέγαρα και τη Κόρινθο, παρά την τεράστια ζημιά που είχε κάνει.

Το ίδιο τέχνασμα του συγχρωτισμού έπρατταν αργότερα όλοι οι βασιλείς των ελληνιστικών βασιλείων, τοποθετώντας τους ελέφαντες, χοίρους και τα άλογα του ιππικού μαζί, ώστε έτσι τα δεύτερα να πάψουν να φοβούνται τους ελέφαντες. Επίσης, χοίρους λέγεται ότι χρησιμοποίησαν και οι Ρωμαίοι κατά του Πύρρου, με λιγότερο λαμπρά αποτελέσματα από εκείνα των Μεγαρέων. 

Βιβλιογραφία:

Πολύαινος, "Στρατηγήματα" 4.6.3

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΡΥΚΑΣ. "Μυστικά όπλα των Ελλήνων (Από την Σφενδόνη στο Υγρό Πυρ) " Κεφ. Πρώτο:  Βιολογικά, χημικά και έμβια άπλα.

Ηλεκτρονική πηγή:

http://www.scribd.com/doc/117789186/%CE%9C%CE%A5%CE%A3%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%91-%CE%9F%CE%A0%CE%9B%CE%91-%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%97%CE%9D%CE%A9%CE%9D#scribd

ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΕΓΓΡΑΦΑ/ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΞΕΔΩΣΕ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΓΑΡΩΝ

Από μία ενδελεχή έρευνα στη σύγχρονη ιστορία ανακαλύψαμε πληθώρα εγγράφων όπου πιστοποιήσαμε ότι τα Μέγαρα ήταν για 4 (τέσσερεις) μήνες πρωτεύουσα της κυβέρνησης των συνταγματικών. Από τις 12 Δεκέμβρη του 1831 έως τα τέλη του Απριλίου του 1832. Δυστυχώς κανείς δεν αναφέρεται σε τούτο το γεγονός και η σύγχρονη ιστορία το κρατά φυλακισμένο στη λησμονιά!

Εδώ σας παραθέτουμε τρία ενδεικτικά έγγραφα (καθώς καλύπτουν τρεις μήνες από την κυβέρνηση των συνταγματικών με πρωτεύουσα τα Μέγαρα), της Ακαδημίας Αθηνών από το αρχείο του Ιωάννη Κωλέττη όπου αποκαλύπτουν την αλήθεια για την κυβέρνηση των Μεγάρων. 

εικόνα 1η

Έγγραφο από το αρχείο του Ιωάννη Κωλέττη. 30 Δεκεμβρίου 1831

( Ένα φύλλο)

Η Διοικητική Επιτροπή (κυβέρνηση Μεγάρων) συγχαίρει τον Θ. Καζάνην για τις υπηρεσίες του προς την πατρίδα και τον καλεί να μεταβεί στη πρωτεύουσα, τα Μέγαρα για να λάβει ανώτερο βαθμό. 

εικόνα 2η

εικόνα 3η

Έγγραφο από το αρχείο του Ιωάννη Κωλέττη. 31 Ιανουαρίου 1832

(Δύο φύλλα).

Η Διοικητική Επιτροπή, Κυβέρνηση των Μεγάρων, συγχαίρει τον Κώστα Μπότσαρη για την προσφορά του στην πατρίδα και τον προτρέπει να συνεχίσει.

εικόνα 4η

εικόνα 5η

Έγγραφο από το αρχείο του Ιωάννη Κωλέττη. 5 Μαρτίου 1832

(Δυο φύλλα)

Ο Ν. Μαυρολιθαρίτης στέλνει επιστολή/αίτημα στη κυβέρνηση των Μεγάρων από το Άργος και ζητά να του αποδοθεί ο βαθμός του ταγματάρχη για όσα έχει προσφέρει στη πατρίδα

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΩΝ, ΜΕ ΙΩΑΝΝΗ ΚΩΛΕΤΤΗ, ΕΓΚΑΘΙΣΤΑΤΕ ΣΤΑ ΜΕΓΑΡΑ

O χορός της Τράτας 1890

Μια ιστορική αναδρομή που η σύγχρονη ιστορία δεν "ομολογεί"…

Ήταν 9 Οκτώβρη του 1831 όταν στο Ναύπλιο δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Ο Ιωάννης Κωλέττης ως υπουργός Πολέμου της κυβέρνησης Καποδίστρια, έδωσε διαταγή για άμεση αντίδραση του στρατού, καθώς μαθεύτηκε η δολοφονία του κυβερνήτη. Οι διοικητές του στρατεύματος έβγαλαν περιπόλους στους δρόμους και κατάφεραν να διατηρήσουν την τάξη. Την ίδια ώρα, ο αδελφός του δολοφονημένου, Αυγουστίνος Καποδίστριας, μη έχοντας άλλο στήριγμα, έστελνε στη Μάνη να ειδοποιήσουν τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και συγκαλούσε την Γερουσία σε έκτακτη συνεδρίαση.

Μετά από έξι ώρες, τη δολοφονία του Καποδίστρια, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έμπαινε στο Ναύπλιο, επικεφαλής 150 καβαλάρηδων. Η παρουσία του προκάλεσε ανακούφιση σε λαό και Γερουσία. 

Αμέσως με ψήφισμά τους, οι γερουσιαστές εξέλεξαν τριμελή "Διοικητική Επιτροπή της Ελλάδος" με πρόεδρο τον Αυγουστίνο Καποδίστρια και μέλη τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον έμπειρο Ιωάννη Κωλέττη. Μαζί τους συνασπίστηκαν οι αντιπολιτευόμενοι τον νεκρό Καποδίστρια "συνταγματικοί" (αυτοί που ζητούσαν την ψήφιση συντάγματος).

Οι Έλληνες τότε χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα:

Κυβερνητικοί, ονομάστηκαν οι οπαδοί της Επιτροπής και συνταγματικοί οι αντίθετοι που υποστήριζαν (και είχαν βεβαιωμένα δίκιο) ότι η Γερουσία παρανόμησε, ως αναρμόδια να εκλέξει κυβέρνηση, καθώς το έργο αυτό ανήκε στην υπό αναστολή εργασιών διατελούσα Δ’ Εθνοσυνέλευση.

Προκηρύχθηκαν εκλογές για την ανάδειξη νέων εκπροσώπων σε μια ανανεωμένη Εθνοσυνέλευση (την είπαν Ε’). Ο Ι. Κωλέττης μαζί με τους συνταγματικούς, ο Αυγουστίνος με τους κυβερνητικούς κι ο Κολοκοτρώνης, στη μέση, προσπαθούσε να κρατά ισορροπίες.

Η βία και η νοθεία βασίλευαν σε όλη τη διαδικασία εκλογής αντιπροσώπων για την Ε’ Εθνοσυνέλευση που θα αποφάσιζε για το μέλλον της Ελλάδας. 

Στο Ναύπλιο έφτασαν διπλάσιοι από τον κανονικό αριθμό πληρεξούσιοι/ψυφοφόροι, ενώ ήδη ο Ιωάννης Κωλέττης είχε διαφωνήσει δημόσια, είχε προχωρήσει στην σύντηξη δικού του κόμματος και είχε συνασπιστεί με τους συνταγματικούς. 

Στην πρώτη τακτική συνεδρίαση, 7 του Δεκέμβρη του 1831, η τριμελής Επιτροπή υπέβαλε τις παραιτήσεις της. Στη δεύτερη, 8 του ίδιου μήνα, ο Αυγουστίνος Καποδίστριας εκλέχτηκε προσωρινός (μέχρι την οριστική ψήφιση συντάγματος) ‘’πρόεδρος της κυβερνήσεως’’, προκαλώντας οριστική διάσπαση της εθνοσυνέλευσης.

Οι μάχες κυβερνητικών και συνταγματικών ξεκίνησαν την επομένη, 9 του Δεκέμβρη, με τους κυβερνητικούς να έχουν μαζί τους τον τακτικό στρατό και να στριμώχνουν τους αντιπάλους τους.

Κυκλωμένοι από τους κυβερνητικούς και τον τακτικό ελληνικό στρατό, οι συνταγματικοί, ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν και ο Ιωάννης Κωλλέτης, ζήτησαν στις 10 του Δεκέμβρη (1831), να τους επιτραπεί ειρηνική αποχώρηση. Ο Αυγουστίνος Καποδίστριας και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συμφώνησαν. Έτσι, έφυγαν στις 12 του Δεκέμβρη όπου μαζί τους πήγε και ο Ιωάννης Κωλέττης. Στην Περαχώρα και στα Μέγαρα δημιούργησαν στρατόπεδα, εγκατέστησαν την κυβέρνηση των συνταγματικών στη πόλη των Μεγάρων (κάνοντας την Πρωτεύουσα) και έστησαν μια έγκυρη εθνοσυνέλευση όπου καταργούσε τις αποφάσεις των συνελεύσεων του Αυγουστίνου Καποδίστρια καθώς θεωρούταν πως βρισκόταν παράνομα στην "εξουσία" με αντικανονική κυβέρνηση (δεν υπήρχε νόμιμη εκλογή).

Αυτόματα, στην Ελλάδα λειτουργούσαν δύο εθνοσυνελεύσεις και δύο κυβερνήσεις:

Του Αυγουστίνου Καποδίστρια.

Και των συνταγματικών με ουσιαστικό "πρωθυπουργό" τον Ιωάννη Κωλέττη όπου  και με τους "συνταγματικούς" να ενισχύονται από σχεδόν όλους τους παλιούς καπεταναίους του απελευθερωτικού αγώνα.

Αν ανατρέξουμε στα Αρχεία της ελληνικής παλιγγενεσίας, τόμος 5ος σελ. 325, Ψήφισμα της Δ' κατ' επανάληψη Εθνική των Ελλήνων συνέλευσης με ημερομηνία 10 Δεκεμβρίου 1831, στο Άργος. Καθώς και στην Νεώτερη Ιστορία του Ελληνικού Έθνους 1826 - 1974, Τόμος Δεύτερος, Η εποχή του Όθωνος, Γεώργιος Ρούσσος, Ελληνική Μορφωτική Εστία, Αθήνα, 1975, σελ. 193. Αλλά και σε άλλα ιστορικά έγγραφα εκείνης της εποχής, θα αναγνώσουμε μια σειρά από γνωστούς ήρωες του 1821 να λαμβάνουν ουσιαστικό μέρος στην κυβέρνηση των Μεγάρων, του Ι. Κωλέττη.  Όπως: Ο Μαυροκορδάτος, ο Ζαΐμης και Κουντουριώτης έως τον Μάρτιο του 1832 που άρχισαν τότε να εισέρχονται στη κυβέρνηση των συνταγματικών στα Μεγάρα οι: Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Μεταξάς, Βουδούρης, Δημήτρης Υψηλάντης, Μπότσαρης, Τρικούπης, Πλαπούτας και άλλοι γνωστοί καπεταναίοι της παλιγγενεσίας του έθνους.

Σιγά μα και σταθερά, ο Ιωάννης Κωλέττης, ένωνε κοντά στην συνταγματική κυβέρνηση του, τον ελεύθερο ελληνισμό αποφεύγοντας έτσι έναν εμφύλιο πόλεμο που ήταν πολύ εύκολο να ανάψει.

Τούτο δεν άρεσε στην Ευρώπη, δηλαδή να αφήσει τον έλεγχο της χώρας στους ίδιους τους Έλληνες.

Έτσι, τον Μάιο 1832, υπογράφτηκε στο Λονδίνο η συνθήκη για την εκλογή του Όθωνα ως βασιλιά της Ελλάδας, για να τεθεί τέρμα δήθεν στην αναρχία…

Μια ουσιαστικά νοθευμένη και άκυρη "Ε' Εθνοσυνέλευση του Άργους", τον Ιούλιο του 1832 εγκρίνει την απόφαση της επιλογής του Όθωνα σαν βασιλιά της Ελλάδας.

Τον Ιανουάριο του 1833 γίνεται η άφιξη του δεκαεπτάχρονου πρίγκιπα της Βαυαρίας, Όττο Φρίντριχ Λούντβιχ φον Βίττελσμπαχ  και η εξουσία της Ελλάδας περνά δυστυχώς στην Αντιβασιλεία.

Όλα αυτά βέβαια έχουν την αρχή τους το 1830, όταν η Αγγλία κατά την υπογραφή της συνθήκης ανεξαρτησίας της Ελλάδας πέτυχε συμφωνία με τις Μεγάλες Δυνάμεις (Προστάτιδες Δυνάμεις, όπως αποκαλούνταν) της δημιουργίας ενός Ελληνικού Βασιλείου?

Έτσι το 1832, ο Όθων εκλέχθηκε Βασιλιάς της Ελλάδας, ύστερα από την τελική άρνηση του Λεοπόλδου της Σαξωνίας (γιου του δούκα του Ζάξεν-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ (Sachsen-Coburg-Saalfeld), Φραγκίσκου) που είχε επιλεγεί αρχικά Βασιλιάς της Ελλάδας και που κατόπιν έγινε Βασιλιάς του νεοσύστατου Βασιλείου του Βελγίου.

Ερχόμενη στην Ελλάδα η Βαυαροκρατία άρχισε τις διώξεις, τη βία και την νοθεία ώστε να σβηστεί  η επιθυμία του λαού να κυβερνάτε από Έλληνες και φυσικά την Ελληνική συνταγματική κυβέρνηση που για τέσσερεις μήνες είχε εγκατασταθεί στα Μέγαρα.   

Βιβλιογραφία:

Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη, Τόμος Δέκατος, σελ. 576, Εκδ. Πυρσός, 1934

Ελεύθερος Τύπος, 5-12.8.2013

Αι περί Συντάγματος και περί των κατά την Ελλάδα Βαυαρών πράξεις, της συμμαχίας και της Αυλής του Μονάχου. Ανωνύμου 1859.

Πανηγυρικός λόγος περί αναβάσεως εις τον θρόνον της Ελλάδος ενός Πρίγκηπος εκ του Βασιλικού Οίκου της Βαυαρίας. Βιέννη 1833.

Αρχεία της ελληνικής παλιγγενεσίας, τόμος 5ος σελ. 325, Ψήφισμα της Δ' κατ' επανάληψη Εθνική των Ελλήνων συνέλευσης με ημερομηνία 10 Δεκεμβρίου 1831.

Η 25ετηρίς του σεβαστού ημών Βασιλέως. Μαθαρίνου Ι. 1859.

ΠΥΡΓΟΣ ΚΥΝΟΣΟΥΡΑΣ (ΚΑΡΥΔΙ)

Ο ιστορικός μελετητής N.G.L Hammond, στην μελέτη/ εργασία του: ‘’ The main road from Beotia to the Peloponnese through the northern Megarid’’.  Γράφει με θαυμασμό για την φυσική και την ιστορική σημασία του πανάρχαιου δρόμου της ΒΑ Μεγαρίδος και είναι ο πρώτος που αναπτύσσει το όνομα ‘’Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΠΥΡΓΩΝ’’ για το συγκεκριμένο κομμάτι του δρόμου, Αιγόσθενα ( Όρος Πατέρας) – Παλαιόπυργος (Γεράνεια Όρη).

Για τους περισσότερους σήμερα, είναι άγνωστος ο πανάρχαιος δρόμος που έμελε να συμβάλει με τη παρουσία του σε πολλά μεγάλα ιστορικά γεγονότα της νότιας Ελλάδας, ώστε προσέφερε συνεχώς τις οδικές υπηρεσίες του απ’ τα προϊστορικά χρόνια μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 19 αιώνα μ.Χ.

Τούτος λοιπόν, θα τολμούσα να γράψω, καλός γνώστης της Ελληνικής ιστορίας, ασχολήθηκε μελετώντας καιρό, επί του πανάρχαιου και κύριου δρόμου ‘’το δρόμο των πύργων’’ στη Μεγαρίδα. Φέρνοντας στο φως ξεχασμένα ιστορικά στοιχεία καθώς μάλιστα τεκμηριώνει πολλές από τις απόψεις/μαρτυρίες του Μελέτη Μπεναρδή που υπάρχουν στο βιβλίο του: ‘’ΜΕΓΑΡΕΙΣ & ΔΕΡΒΕΝΟΧΩΡΙΤΑΙ- ΨΗΓΜΑΤΑ ΜΕΓΑΡΙΚΩΝ (Β’), Αθήνα 1936.

Ο Nikolas Hammond Από την κορυφή του Καρυδίου  (Πατέρας) ως τον Παλιόπυργο (Γεράνεια) ανακαλύπτει και καταγράφει αναλυτικά έξη αρχαίους πύργους του 5ου και 4ου π.Χ. αμυντικού συστήματος, στον αρχαίο δρόμο της Ανατολικής Μεγαρίδος που τον ονομάζει ‘’ο δρόμος των πύργων’’, για τον λόγο που σε μικρή απόσταση υπάρχουν έξη πύργοι.

Ο πύργος της Κυνόσουρας είναι ο πρώτος πύργος και παρουσιάζει την χαρακτηριστική μορφή των αρχαίων Μεγαρικών πύργων.  

Οι αρχαίοι πύργοι, αυτά τα χαρακτηριστικά μνημεία που βρίσκονται στον ιστορικό δρόμο, ήταν μικρά οχυρά κτήρια που σκοπό είχαν να προστατέψουν τους πληθυσμούς από κάθε είδος επιβουλή. Οι Μεγαρικοί πύργοι με τους περίκλειστους χώρους άνηκαν και στις δύο ομάδες (στρατιωτικοί, αγροτικοί), και δεν ήταν μεμονωμένα κτίσματα, αλλά κοντά σε αυτούς και σε ακτίνα μέχρι 500μ αναπτύσσονταν οικισμοί.  Στους φραγμένους με ψηλούς μαντρότοιχους, χώρους των πύργων υπήρξαν υδατοδεξαμενές  και χώροι αποθήκευσης αγαθών για την εξυπηρέτηση φρουράς και περιοίκων.

Από αυτό τον οδικό άξονα προσπάθησαν να περάσουν οι πέρσες το 480-479 π.Χ, αλλά και με την συμβολή των Μεγαρέων νικήθηκαν στις Πλαταιές. Χαρακτηριστικό ακόμη είναι το γεγονός που αναφέρει ο Ξενοφών (5,4,16), για τον Σπαρτιάτη βασιλιά Κλεόμβροτο τον χειμώνα του 379 π.Χ. Ο Κλεόμβροτος, επιστρέφοντας απ’ τη Βοιωτία στον Ισθμό δεν ακολούθησε τον κύριο δρόμο αλλά επέλεξε τον δευτερευούσης αξίας παραλιακό δρόμο (στο Κορινθιακό κόλπο), με αποτέλεσμα ο μανιασμένος αέρας να ρίξει πολλά υποζύγια στη θάλασσα και όσοι στρατιώτες κρατούσαν ασπίδες κινδύνευσαν κι αυτοί να γκρεμοτσακιστούν στη Κυνόσουρα. Έτσι, άφησαν τις ασπίδες στο έδαφος γεμίζοντάς τες με πέτρες, κατέβηκαν στα Αιγόσθενα όπου και πέρασαν τη νύχτα, το πρωί ανέβηκαν στη Κυνόσουρα πήραν τις ασπίδες και συνέχισαν για τον Ισθμό. Από εδώ βέβαια πέρασε ο στρατός του Φίλιππου, το 338 π.Χ., όταν νίκησε τους Αθηναίους, Μεγαρείς και τους άλλους, στη μάχη της Χειρωνείας. Το 146 π.Χ. πάλι, που υποδουλώνεται όλη η Ελλάδα στους Ρωμαίους, ο Ρωμαίος στρατηγός Μάτελλος εξόντωσε στη Χαιρώνεια ένα στρατιωτικό τμήμα από 1.000 Αρκάδες, και που μετά την ήττα του στρατού της Αχαϊκής συμπολιτείας στη Σκάρφεια της Λοκρίδας, απ’ τον ίδιο δρόμο προχώρησε για την Πελοπόννησο.
Τούτος ο δρόμος επί τουρκοκρατίας θεωρούταν ο ποιο ασφαλής και επάνω σε αυτό τον δρόμο είχαν αναπτυχθεί τα περισσότερα Δερβενοχώρια των Μεγάρων που η συνεισφορά τους υπήρξε σημαντική στον αγώνα της επανάστασης του 1821.

ΦΡΟΥΡΙΟ ΚΑΙ ΑΚΡΌΠΟΛΗ ΑΙΓΟΣΘΕΝΩΝ

Το φρούριο των Αιγοσθένων βρίσκεται σε ένα χαμηλό λόφο 450μ. από τη θάλασσα και δεσπόζει στον ανατολικό μυχό του Κορινθιακού κόλπου.  Τα μακρά του τείχη διατρέχουν σχεδόν όλο τον λόφο.

Στην κορυφή του λόφου υπάρχει η Ακρόπολη, έκτασης 190χ80μ., που ορίζεται περιμετρικά από περίβολο με πύργους. Η ανατολική πλευρά βρίσκεται σε μεγάλο ύψος και ενισχύεται από τέσσερις πύργους όπου έχει μικρή πυλίδα. Οι πύργοι παρουσιάζουν ισόδομη τοιχοδομία ενώ το τοίχος έχει τραπεζιόσχημη, πολυγωνική  ή και ακανόνιστη.  Στην υστεροβυζαντινή εποχή η Ακρόπολη φιλοξένησε μοναστήρι απ’ το οποίο σώζονται τα ερείπια κελιών καθώς και το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου.  

Το φρούριο κάλυπτε τη κώμη των Μεγάρων ΑΙΓΟΣΘΕΝΑ, που όπως μαρτυρούν τα ανακαλυφθέντα αρχαιολογικά στοιχεία, η ίδια θέση κατοικείτε οργανωμένα από την προϊστορία, την γεωμετρική εποχή έως και την Βυζαντινή.

Στη κώμη μαρτυρείται η λατρεία του ήρωα/θεραπευτή και μάντη Μελάμποδα. Το θεραπευτήριο/ ιερό του οποίου εκτιμάται ότι βρισκόταν κάτω από την Ακρόπολη, στον εντός των μακρών τειχών χώρο. Πάνω από το θεραπευτήριο έχουμε τα θεμέλια της πεντάκλιτης βασιλικής του 5^ου αι. μ.Χ. και έως τις ημέρες μας υπάρχει το μικρό Βυζαντινό εκκλησάκι όπου και τα δύο έχουν κτισθεί με αρχαίο οικοδομικό υλικό.        

Στην κορυφή του λόφου υπάρχει η Ακρόπολη, έκτασης 190χ80μ., που ορίζεται περιμετρικά από περίβολο με πύργους. Η ανατολική πλευρά βρίσκεται σε μεγάλο ύψος και ενισχύεται από τέσσερις πύργους όπου έχει μικρή πυλίδα. Οι πύργοι παρουσιάζουν ισόδομη τοιχοδομία ενώ το τοίχος έχει τραπεζιόσχημη, πολυγωνική  ή και ακανόνιστη.

 Στην υστεροβυζαντινή εποχή η Ακρόπολη φιλοξένησε μοναστήρι απ’ το οποίο σώζονται τα ερείπια κελιών καθώς και το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου.  

Το φρούριο κάλυπτε τη κώμη των Μεγάρων ΑΙΓΟΣΘΕΝΑ, που όπως μαρτυρούν τα ανακαλυφθέντα αρχαιολογικά στοιχεία, η ίδια θέση κατοικείτε οργανωμένα από την προϊστορία, την γεωμετρική εποχή έως και την Βυζαντινή. 

Στη κώμη μαρτυρείται η λατρεία του ήρωα/θεραπευτή και μάντη Μελάμποδα. Το θεραπευτήριο/ ιερό του οποίου εκτιμάται ότι βρισκόταν κάτω από την Ακρόπολη, στον εντός των μακρών τειχών χώρο. Πάνω από το θεραπευτήριο έχουμε τα θεμέλια της πεντάκλιτης βασιλικής του 5^ου αι. μ.Χ. και έως τις ημέρες μας υπάρχει το μικρό Βυζαντινό εκκλησάκι όπου και τα δύο έχουν κτισθεί με αρχαίο οικοδομικό υλικό.